آغوش های گسسته

امروز سی و دو ساله شدم.فکر کردم اگر در همین لحظه  بخواهم اولین تصاویر از لذت های این سی و یک سال را پراکنده مرور کنم کدام لحظات هستند: 

وقتی در کودکی روی چمن های جلوی خانه قدیمی دراز می کشیدم و پروانه ها و ملخ ها در کنارم می آمدند و می رفتند و آفتاب روی صورتم می افتاد و دستم رو جلوی صورتم می گرفتم و نور از لای انگشتانم فرار می کرد. 

وقتی با بچه های همسایه جمع شدیم تا شیشه یکی از همسایه ها را بشکنیم یکی گفت تو هم بنداز و یکی گفت این نمی تونه. بهم برخورد سنگ را انداختم، شیشه شکست. 

وقتی مادربزرگ برایم نان محلی می پخت و شعر های محلی را با آواز می خواند. 

وقتی اولین رفیق واقعی زندگیم را پیدا کردم و سال ها با او تمام شهر را پیداه گز می کردیم و یک عالمه رویا می بافتیم می خواستیم باهم فیلم ها بسازیم و یک دانه هم نساختیم. 

وقتی صبح مادر بیدارم کرد تا برای امتحان شیمی بخوانم و از خانه که رفت من فقط نشستم و اگه تو بری زپیشم قمیشی را بارها و بارها گوش دادم و سر جلسه تمام آن فرمول های مسخره جای خود را به آن ترانه داده بود. 

وقتی مظنونین همیشگی برایان سینگر را دیدم و عاشق کایزر شوزه شدم و مدتی ادای راه رفتنش را تمرین می کردم. 

وقتی دل پیرو توپ را کرد توی دروازه ی آلمان در جام جهانی 2006 و من و محمد طوری هم را بغل کردیم که هیچ وقت پیش از این بغل نکرده بودیم .

وقتی کودک فیلم ایثار تارکوفسکی سطل آب را پر کرده بود و می برد پای آن تک درخت می ریخت. 

وقتی امیر کنسرت رویال آلبرت هال دیوید گیلمور را برایم پخش کرد. 

وقتی که پای مورتال کمبت، فیفا، پیس تا مدال افتخار و کوماندو ها روز، شب می شد. 

وقتی ضربه سر سپهر حیدری رفت توی دروازه سپاهان و احساس کردم چقدر راحت صدایم به گوش خدا می رسد. 

وقتی ابله داستایوفسکی را خواندم. 

وقتی با سحر روی نیمکت پارک رو به رو ی خانه ش داستان انفجار بزرگ را با صدای  گلشیری با هدفونی که قطع و وصل می شد گوش دادیم. 

وقتی مهتاب زنده بود.

 وقتی که در یک بازی فوتسال شوتی از وسط زمین زدم و رفت تو گل و سال ها بعد از خداحافظی بازیکن محبوبم(کریم باقری) بعد از گل مثل او دست هایم را باز کردم و خوشحالی او را تقلید کردم. 

وقتی خاطره بود. 

وقتی باران شدیدی بارید و کارگاه تعطیل شد و نشسته م فصل دوم سریال شرلوک را دیدم . 

وقتی برادرزاده هایم یاد گرفتند در تلگرام برایم پیام صوتی و عکس بفرستند. 

وقتی الی در جست و جوی زمان از دست رفته مارسل پروست را برایم خرید. 

وقتی با پویان راجع به تروفو و هیچکاک ساعت ها حرف می زدیم. 

وقتی بالاخره یک ماکارونی خوشمزه درست کردم و خودم هم نفهمیدم چه شد که اینقدر خوب شد. 

وقتی خواب نویسنده محبوب م را دیدم و طوری با من برخورد کرد انگار سال هاست که من را می شناسد. 

وقتی یک خودکار نارنجی رنگ بیک خریدم و روز بعد گمش کردم و هیچ وقت خودکار بیکی به آن خوبی ندیدم. 

وقتی در یک پیاده روی طولانی با پدر رسیدیم به پل فلزی اهواز و او تعریف می کرد که دفتری داشته که در آن چیزهایی می نوشته  از فیلم هایی که در سینما می دیده و من حیرت کردم چون همیشه احساس می کردم از سینما بیزار است.